Nog één keer slapen…en dan laten we ons met de grote stroom meedrijven tot we 20 km verder Santiago kunnen binnenstappen. Wat ik bij mezelf eigenaardig vind is dat ik me, ondanks de milde opwinding nu, nog niet kan voorstellen hoe ik mij over 24 uren zal voelen. De ‘eindeloze tocht’ waar ik 4 maanden geleden mee gestart ben, daar komt nu een einde aan. Ik zal (zal ik?) mijn vooropgesteld doel bereikt hebben. De fysieke uitdaging bracht ik alvast tot een goed einde. Aan de andere kant vind ik dat het weinig zin heeft andere wel omschreven doelstellingen al te concreet te evalueren. De rust en de voldaanheid die ik nu ervaar maken van deze tocht alvast een geslaagde onderneming. Net als zij die mij voorgingen en van wie ik veel raad heb gekregen beveel ik iedereen de Camino of een gedeelte ervan aan. Het is een verrijking voor lichaam en geest.

‘The Camino doesn’t bring you wat you want, the Camino brings you wat you need’