We zijn uit een diep dal geklommen vandaag. Letterlijk. Vanuit Pola de Allande tot de Alto de El Palo. Zomaar eventjes weer 9 kilometer in stijgende lijn. En van een mild morgenzonnetje naar een ijzige temperatuur met ei zo na winterse neerslag op de top. Verkleumde handen rondom onze sticks, lopende neuzen en rugzakoverdekkende poncho’s die ons op bultenaars doen lijken. Zie je het al voor jou? Hooguit een halfuurtje konden we genieten van wat opklaringen die ons de werkelijke schoonheid van het gebergte openbaarde. En of het de moeite waard was! Even onder de top passeerden we het thans onbewoonde gehuchtje Montefurado waar een pelgrimshospitaaltje staat. Zieke of gewonde pelgrims werden er verzorgd om daarna hun tocht te kunnen verderzetten.

Het was een speciale dag voor ons vandaag. We zijn precies 40 jaar getrouwd. We hadden al enige tijd een gezellig etentje voor ogen hier op de Camino maar we hadden het al moeilijk om een overnachtingsplaats te boeken. We zijn dan maar op goed geluk vertrokken in de hoop toch ergens terecht te kunnen. Bij de tweede albergue waar we aanklopten hadden we al succes. Hoewel alles volzet was kregen we van de uitbater een privékamer ter beschikking, zonder meerprijs dan nog. Het mooiste cadeau dat we konden krijgen. En..er is ook een klein restaurantje bij waar we toch nog ons jubileum konden ‘vieren’. Voor morgen is er al geboekt en kunnen we dus meer ontspannen op pad.