In Péon lag de albergue een kleine vier kilometer van de route verwijderd. Een zeer gedreven gastvrouw levert als bijkomende dienst een haal-en brengservice tot de aansluiting. Deze herberg was vroeger een restaurant en dat was heel duidelijk te merken aan de eetzaal en de professionele keuken waar ik een glimp kon van opvangen. We waren maar met vijf en de (al wat oudere) dame deed, samen met haar zoon al het mogelijke om het ons naar onze zin te maken. Wellicht omdat we met zo weinig waren (vele pelgrims zijn ‘allergisch’ aan afwijkende routes) mochten we zelf ons kamertype kiezen. Alweer een kamertje voor mezelf, graag meegenomen.

Intussen ben ik in de stad Gijon (uitgesproken als ‘Gihon'(West-Vlamingen doe jullie best)). Een van de grootste havensteden van Noord-Spanje. Tevens ook een universiteitsstad. Een prachtig gebouw, die universiteit. Je ziet het als eerste als je de stad nadert. Ik dacht eerst dat het een kathedraal was. Maar, de Camino is fanatiek, als de weg er niet langs loopt dan is het zeker geen kathedraal… Dan maar even opgezocht. Deze stad, die in de oudheid Gigia heette speelde voor de Romeinen een belangrijke rol, het was een knooppunt voor hun maritieme handel en militaire controle. Je kan er nu nog de Romeinse thermale baden bezoeken. Ik was dit van plan maar werd er door de security op gewezen dat mijn rugzak te groot was. Ik mocht spijtig genoeg niet binnen. De zee maakt hier hoge golven, een ideale plaats voor surfers. Er zijn hier meer overnachtingsmogelijkheden voor surfers dan specifiek voor pelgrims. ..En zo bevind ik mij, samen met nog enkele andere pelgrims, tussen het jong geweld.