Gisteren had ik wat pech. Het is zo dat niet alle Albergues toelaten om te reserveren/boeken. Dan moet je er op goed geluk op afstappen en hopen dat er nog plaats is. Meestal zijn het deze met heel wat bedden die zonder afspraak pelgrims aannemen. Ik had gisteren zo een op het oog en vertrok wat vroeger om zeker plaats te hebben. Toen ik deze na een twintigtal kilometer bereikte bleek deze voorgoed gesloten. In dergelijk geval moet je dus de weg verder zetten en hopen dat je niet te lang moet stappen eer je iets op je weg vindt. Ik deed er 8 km bij en vond een hostel met een eigen kamer en eigen sanitair voor een zéér gunstige prijs. De tegenvaller werd een meevaller. Ook dit is de Camino.

Een onwaarschijnlijk scenario vandaag. Terwijl ik aan het wandelen was stopte enkele meters vóór mij een auto. Een tachtiger stapte uit en kieperde vlak voor mijn neus zijn afval in de wegberm. Zonder blikken noch blozen! Ik vroeg aan hem, niet in het Spaans, maar universeel verstaanbaar: “Is dit Spanje?’. Jawadde, ik kreeg daar een hoop verwensingen naar mijn hoofd geslingerd alsof ík het was die iets mispeuterd had. Hij stapte in zijn auto en reed weer weg…

Heel wat gemiezer vandaag en bij wijlen zelfs een beetje fris. De gekende afwisseling van bospaden, hellingen, zeezicht en asfaltwegen om na 26 kilometer aan te komen in Llanes. Zoals al heel dikwijls langs mijn lange tocht bevat het zowel artistiek als historisch erfgoed. De Middeleeuwse stadsmuren zijn hier en daar heel goed bewaard gebleven. Wat je hier ook veel ziet zijn ‘Indiano-villa’s uit de 19 de eeuw. Deze werden gebouwd door rijke Spanjaarden die terugkeerden uit Latijns-Amerika.

Dank voor de vele tips die ik inmiddels kreeg om mijn overschot aan dagen een invulling te geven. Ik ben er nog niet uit en zal er vanavond nog wat op studeren.