Pelgrimeren is een universeel religieus fenomeen maar dit zoeken naar spirituele verdieping is niet exclusief katholiek. Het past binnen de geest van elke religie. Veel kloosters stellen een deel van hun infrastructuur ter beschikking van de pelgrims. Voor de eerste keer kon ik hier gebruik van maken in Laredo. Wij werden ook uitgenodigd naar de individuele zegening van de pelgrims en het morgengebed bij de zusters. Allebei waren het zeer ingetogen maar persoonlijk ook emotionele ervaringen moet ik toegeven.

Het nachtelijk lawaai viel gisteren mee, ’t is te zeggen we konden het voldoende buiten houden. Zo kon ik vanmorgen voldoende uitgerust ‘aan de start’ verschijnen. Eerst een wandeling van een vijftal kilometer op de dijk van Laredo waarbij we konden genieten van de vroege morgenzon die met haar gouden gloed al het schoons langs de kunst nog wat accentueerde. Daarna het veerbootje in voor enkele honderden meters. Een heuveltje, dat we bezwaarlijk nog een berg kunnen noemen, stond ook nog op het programma. De rest van de weg was nogal veel over asfalt, een beetje jammer.

De albergue waar we de avond en nacht doorbrengen is er een met honderd bedden. Dat moet één van de grootste zijn langs de Camino del Norte. Ze loopt stilaan helemaal vol. Ik weet niet waar plotseling al die pelgrims vandaan komen. Velen heb ik al onderweg ontmoet maar minstens evenveel anderen ben ik nog niet tegengekomen. Er wordt een gemeenschappelijke maaltijd voorzien en er zijn vanavond twee lezingen, één over de geschiedenis van deze albergue en één waarbij een kunstenaar uitleg geeft over de werken die hij hier tentoonstelt. Ik heb dus wat vlugger mijn blog afgewerkt want ik vrees dat het er vanavond niet meer zou van komen.