Mijn eerste pelgrimsherberg op Spaanse bodem. Wel een belangrijke want vrijwel iedereen de de Camino del Norte stapt neemt hier zijn rust alvorens tot actie over te gaan. Het had veel weg van een recruteringsbureau bij het leger. In volgorde van aankomst aanschuiven in een rij naar een bureau waar identiteitspapieren gevraagd worden, waar in het Spaans en begeleid door niet mis te verstane gebarentaal de geplogendheden worden uitgelegd. ‘om 22:00 iedereen binnen, om 22:30 geen GSM meer en lichten worden gedoofd, om 06:30 worden jullie gewekt, tot 07:30 ontbijt beneden, om 08:00 iedereen op baan’. Intussen heeft zijn assistent het beschermdeken en -kussensloop uit zijn handen ontvangen en deze begeleidt je dan naar het toegewezen bed.

De eerste etappe was er eentje om U tegen te zeggen. De bergtochten van afgelopen week waren een goede training maar bleken niemendalletjes tegenover de aanzet van deze morgen. Door felle regen en wind moest de 600 meters hogere Jazkibel overwonnen worden. Er werd ons in de boekjes een prachtig uitzicht beloofd boven maar de regen en nevel hebben het verpest, jammer. Ik zei tegen een jongere klimgenoot: ‘There is the sea but there is nothing to see’. Een woordspeling om de positiviteit er in te houden.

Gedurende de afdaling kregen we dan toch ‘waar voor ons geld’. Een prachtig uitzicht op de kustlijn beneden ons en tot het einde van de afdaling werden we voortdurend begeleid door het rustgevende geluid van de branding. Meer moet dat niet zijn.

Na de afdaling moesten we met een veerbootje een inham oversteken. Daarna nog wat milder klim- en daalwerk om dan plots San Sebastian in de diepte te zien. Een heel grote kuststad en gelukkig hebben wij nog plaats gevonden in een jeugdherberg aan de rand van de stad. Want bijna alles is volgeboekt omwille van de aan gang zijnde festivals. Die ‘we’ zijn intussen Pol (Nederlander), Vanessa (Française), Nina (Braziliaanse), Jim (Ier) en ikzelf. Omgangstaal is Engels.