Voilä, begonnen aan de tweede helft. Vanmorgen heeft Anthony mij uitgezwaaid want nu keert hij terug naar huis. Alvorens afscheid te nemen nog even gevraagd of het voor hem meegevallen is. Jawel, fysiek was het best pittig maar te doen. Veel warmer mag het voor hem niet worden, wist hij nog.

Tocht dus verder gezet Na het oversteken van de rivier de ‘Dordogne’ ben ik in het departement ‘Gironde’ beland. Dat laat zich meteen merken aan de bewegwijzering van de route. Je moet weten dat de Compostellagenootschappen in Frankrijk departementaal georganiseerd zijn. Elk departement zorgt voor zijn eigen stukje van de Weg. Hier doen mooie houten borden hun intrede met de naam van het volgend dorp in gegraveerd en het aantal km. De tussentijdse markeringen zijn echter niet zo duidelijk want ze zijn op kunststof gedrukt en zijn soms te fel verbleekt om vanop een minimum afstand ‘leesbaar’ te zijn.

Wat het landschap betreft: gewoon prachtig. Mochten er wat meer cipressen aangeplant worden kan dit zonder meer de gelijkenis met Toscane doorstaan (denk ik, want over die uitspraak zou mijn broer, een Italofiel, eigenlijk zijn zegen moeten geven).

Ook veel wijngaarden hier. Het valt me op dat de druiven al een mooie donkerrode kleur hebben. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een trosje losgepeuterd om te weten als er al smaak in zat. Jawadde, ze zijn wel klein die druifjes maar ze smaken hemels. Volgens mij kan het niet lang meer duren voor ze beginnen oogsten. Alweer een nieuw record? (want gewoonlijk eind september)