Hierbij wil ik nogmaals mijn dank en appreciatie uitdrukken voor de particuliere hosts die pelgrims ontvangen. Zij doen echt alles voor ons en weten daarenboven, door hun ervaring wellicht, wat we nodig hebben. De maaltijden die ze ons aanbieden zijn voedzaam en bevatten de nodige eiwitten voor spierherstel. Zo kreeg ik bijvoorbeeld in Firbeix een reusachtige roggevleugel te verorberen. Als bron van proteïnen nemen we te vaak onze toevlucht tot kaas in allerlei gedaanten omdat het gemakkelijk mee te nemen is (want opletten hiermee, anders geraken we straks de ‘Col Esterol’ niet meer over 🙂)

Een ander werkpuntje voor mij is om voldoende fruit te eten. Het probleem is dat je dit per stuk moet kopen omdat je enerzijds alleen bent en anderzijds geen opslag- noch bewaarmogelijkheden hebt. Gelukkig is het seizoen van de braambessen volop aangebroken hier en ook de gele pruimpjes die je hier en daar langs de weg kunt aantreffen zijn al zoet genoeg. Daar neem ik dan weer graag de tijd voor.

La Coquille, meer toepasselijk kan een naam langs De Weg niet zijn.’Vanwaar de naam La Coquille? (Overgenomen van de website van de gemeente). In de middeleeuwen verzamelden pelgrims, uitgerust met een lange staf genaamd “Bourdon” (versierd met een sint-jakobsschelp), zich in kleine groepjes om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te voet te voltooien. Op een dag vergat een van hen, zittend op een kruispunt in de parochie Sainte-Marie de Frugie (de vroegere naam van de gemeente La Coquille), zijn schelp.
Het kruispunt droeg zijn naam. Zo ontstond, volgens de legende, het gehucht La Coquille.

Vandaag heb ik in La Coquille ook afgesproken met vrienden die op de terugweg waren van Spanje. Wim en Katrien vonden niet ver van de dorpskern en plaatsje om hun camper te parkeren en nodigden mij uit om samen met hen het avondmaal te gebruiken. Het werd een zeer aangename ontmoeting en met een door hen vers bereide paëlla kon ik mij al een beetje in de Spaanse sfeer inleven. Er werden heel wat oude anekdotes aangehaald want we kennen elkaar al lang. Tof intermezzo. Dan terug naar de pelgrimssite dat intussen met twee Duitsers, een Spanjaard, nog een Belg en de twee Franse dames volgelopen was. De avond werd gezellig verder gezet en liep wat uit want…er kwam heel wat vertaalwerk aan te pas.