Vanmorgen zaten we met één Nederlandse mevrouw van middelbare leeftijd, twee Franse twintigers en één oude Belg (🙂) aan de ontbijttafel van de pelgrimsherberg. Altijd leuke conversaties ondereen wanneer de ambities voor de volgende dagen uit de doeken wordt gedaan en de kleine en grote pijntjes ter sprake komen. Ik had er gisteren mee gedreigd om iedereen wakker te maken met het zingen van de Brabaçonne. Dit ter gelegenheid van onze nationale feestdag. Ik heb het natuurlijk niet gedaan, niet zozeer uit compassie maar vooral omdat ik tot mijn grote schande de tekst niet volledig ken. (Maar dat heb ik er niet bij verteld).

Net als gisteren weer een regendag gehad. Deze keer wel gebruik kunnen maken van de natuurlijke paraplu’s in het bos. De poncho blijft echter wel een bron van ergernis.

Dan aangekomen in een site die de Camino ademt. Uitgebaat door, hoe kan het ook anders, een kunstenares. De hele setting is een schoolvoorbeeld van non-conformisme en een verheerlijking van de waarden van de Camino. Spreuken allerhande werden door pelgrims op de wanden genoteerd. De ene al lyrischer dan de andere maar telkens heel inspirerend. Eén voorbeeldje met dubbele betekenis: pelgrimeren is ONT MOETEN. Na de lekkere spaghetti haalde gastvrouw Françoise haar gitaar boven en zong voor ons het door haar gecomponeerde pelgrimslied. Zeer mooi! Hieronder een klein fragmentje maar de volledige versie is hier te vinden.