Vandaag heb ik voor een kleine etappe gekozen omdat mijn voorsprong te zeer aan het uitlopen is. Wat marge is natuurlijk altijd goed om een kleine tegenslag op te vangen. Ik moet er echter voor zorgen dat de planning van mijn pakketjes blijft kloppen. Maar vooral ook dat ik op het juiste moment in Perigeux ben waar ik met mijn zoon Anthony heb afgesproken om de mooie Périgord in een viertal dagen af te stappen. Dit is over een drietal weken.

Ik heb de dag dus voornamelijk doorgebracht in het stadje Saint-Amand-Montrond. Bij het binnenstappen van de hoofdstraat al meteen een hele leuke verrassing. Eén van de Duitsers waarvan ik een week geleden afscheid nam zat op een terrasje zijn ochtendkoffietje te drinken. Wat een toeval. Wat bijgepraat over ons wedervaren op De Weg. Ik vroeg hem ook hoe hij het stelde met zijn reportage. Ik liet dit nog niet aan bod komen in mijn blog. Jörgen is van Saarbrücken en stapt de Camino ten voordele van vier verenigingen die het wereldwijde welzijn van kinderen ambiëren. Daartoe maakt hij ook reportages en registreert hij getuigenissen onderweg. Dit komt dan op de plaatselijke radio in zijn thuistad. Hij wil ook in alle mogelijke talen de wens dat alle kinderen het in de wereld goed hebben. Mocht je dus afstemmen op radio Saarbrücken en plots Westvlaams horen betekent het dus dat ik ook mijn bijdrage heb geleverd.

‘A l’aise’, zoals ze hier zeggen. Zo heb vandaag de dag doorgebracht. Wat extra rust aan de oevers van het kanaal en de Cher kunnen geen kwaad, denk ik.

Op weg naar mijn refuge kwam ik nog door een dorpje waarvan de naam bekend in de oren klinkt. Het was geen luchtspiegeling dit keer (🙂). Ik heb me ervan kunnen weerhouden om in het enige café van het dorpje een …. te bestellen.