Gisteravond de ideale omstandigheden om alles een wasbeurt te geven. Felle zon, een licht briesje, veel vuile was en een site die is uitgerust met een wasmachine. Een type wasmachine die ik niet ken maar die ik zonder handleiding gemakkelijk kon bedienen. Het was een Electrolux waar je van bovenaf alles moet instoppen. Daarna de trommel manueel dichtdoen, instellen en dan…’laat maar lekker draaien’. In twee beurten alles gewassen behalve schoenen, rugzak en electro.

Vanmorgen terug vroeg op pad en…niet te geloven! Om klokslag 8:00 begonnen die races terug! Zeker voor 5 km bleef het gejank mij achtervolgen.

Onderweg een oude, nog perfect werkende, windmolen tegengekomen. Zoals met alle oude gebouwen was er een hele geschiedenis aan verbonden. Alles stond te lezen op een documentatieplaat.

Dan kwam ik het volgende stadje binnen: Saint-Pierre-le-Mouton. Die Fransen en hun plaatsnamen. Kon dus evengoed Saint-Jean-la-Truite geweest zijn….Natuurlijk zal hier wel een verklaring voor zijn maar dat zoek ik vanavond eens op.

Verder gewandeld tot in Livry en het was intussen middag geworden, tijd om de inwendige mens te versterken. Pech! geen bankje in de schaduw (geen bank tout court). Aan het portaal van de kerk kon ik op een verhoog in de schaduw zitten. Tussen voorgerecht en hoofdschotel (🙂) stopt er een wagen vlak voor mij. Raampje gaat open. Ik verwachtte een uitbrander te krijgen voor een of andere heiligschennis. Maar neen, de vriendelijke meneer vroeg of ik de kerk wou bezoeken, want hij had de sleutel. Samen zijn we naar binnen gestapt en al spoedig bleek uit zijn verhaal dat het dorpje één en al vergane glorie is. Er zijn jaarlijks nog 2 (twee!) missen. Eén in januari voor de Heilige Vincent, patroon van de wijnboeren, en ergens één in juli. Het was vroeger een bloeiend wijndorp met meer dan tweeduizend inwoners en 1.300 ha wijngaarden. Nu is alles gedecimeerd. En inderdaad, nu hij het vertelde herinnerde ik me de ramp met de phylloxera uit de lessen drankenkennis (in ter Groene Poorte). Straatnamen verwijzen nog naar wijngaarden die er al lang niet meer zijn.

Nog een vijftal km naar Le Veurdre en bijna aangekomen maak ik kennis met de rivier de ‘Allier’. Hier zeer ondiep en breed en een gekend paradijs voor vogels.