Zoals aangekondigd heb ik mijn routine aangepast aan de extreme weersomstandigheden. Concreet betekent dit zo vroeg mogelijk in de morgen starten, de geplande afstand minderen, trager tempo aanhouden en regelmatiger rusten. Aangezien ik 33 km (= ruim een dag) voor ben op het vooropgestelde schema loop ik hierdoor geen vertraging op.

Bij het vertrek uit Chablis zit ik meteen tussen de wijngaarden. De laagstaande en opnieuw zeer overtuigende zon werpt een mooie gouden gloed over de hellende druivenakkers. Zo ver je kan kijken. Op zeker ogenblik passeer ik een eenvoudig gemetseld gebouwtje tussen de velden. Er staat een bankje in. Geen toilet. Ik weet niet als mijn theorie klopt maar ik denk dat dit een schuilhuisje was voor als het plots begon te onweren. Ik schrijf bewust in de verleden tijd want nu komen de viticulteurs met de wagen tot bij hun werk. Nergens veiliger dan in de auto bij onweer, zei meester Faraday, weet je nog?

Enkele kilometers verder kwam ik al aan een volgend vraagstuk. Een prachtig zestiende-eeuwse kerkje staat daar moederziel alleen tussen de wijngaarden. Enkele honderden meter verder ligt het dorpje Préhy. Toch vreemd en dit keer was het meester Google die mij bijstond. Het dorpje stond vroeger mooi rond de kerk gebouwd, zoals het hoort. De godsdienstoorlogen (daar gaan we weer..) zorgden voor plundering en vernieling van het dorp. Het werd terug opgebouwd wat verder afgelegen van de plaats van aanbidding. Zo distancieerde de bevolking zich letterlijk (maar niet werkelijk) in de hoop zo gespaard te blijven van de toorn der andersdenkenden.

Bij kortere afstanden kom je natuurlijk vlugger ter bestemming. Voor deze logica had ik geen meester nodig. Mijn proviand raakt stilaan op en volgens de gegevens van de ‘Societé de Compostelle’ is er een bakker die er ook nog wat kruidenierswaren bij neemt. Even rondkijken, daar moet het zijn. En dan..een vervolg in de reeks vreemde ontmoetingen. Bij het winkeltje staat een stokbroodautomaat en een kerel maakt er gebruik van. Ik vroeg hem wanneer het winkeltje open zou gaan. Ah mais ça, c’est fini hein. C’est fermé pour toujours! Mais tenez, je t’offre mon pain, ça porte du bonheur. Hij insisteerde en ik nam het onder overvloedige bedanking aan. Ik dacht, nu gaat hij natuurlijk nog een brood voor zichzelf uit de automaat halen. Neen, hij vertrok gewoon weer zónder brood! Mijn bezwaar wuifde hij gewoon weg. Tot daar, ik had brood voor vanmiddag en vanavond. Maar je bent pas gerustgesteld en op uw gemak als er brood is voor morgenvroeg, nietwaar Bart? Dus haalde ik er nog een uit de automaat.

Intussen weet ik dat ik alleen ben in het mooie pelgrimslokaal, dus kan ik vanavond zonder schroom de doos witte bonen (die ik als reserve bij heb) naar binnen werken.