Gisteren maakte ik melding van potentiële hielproblemen. Twee mogelijkheden: zal ik het efkes negeren of zal ik ingrijpen. Mijn idee als ervaren wandelaar is dat de eerste keuze altijd de slechtste is. Het is belangrijk om zich voortdurend bewust te zijn van de toestand van de voeten, de alarmsignalen op te vangen en meteen in te grijpen. Je bent geen held als je je door het steentje in je schoen doorbijt, als je de verhitting of wrijving er als noodzakelijk kwaad bijneemt. Ik heb een product bij mij dat ik nog maar pas ken. Gekregen van een doorwinterde wandelaar bij mijn vertrek twee weken geleden (bedankt Rik!). Het heet ‘wandelwol‘. Ik heb het met succes geprobeerd vandaag en ik zou er zelfs ‘wonderbare wandelwol’ van maken (om met deze alliteratie Willy Vandersteen jaloers te maken).

’t Is den oorlog d’aje ier werevind. De streek waar ik vandaag doorheen getrokken ben was ook het decor van bloedige gevechten in de eerste wereldoorlog. Het innemen en terug verliezen van enkele vierkante kilometers ging gepaard met enorme verliezen aan beide zijden. Toen dachten ze nog door een vijand te creëren het volk zover te krijgen dat ze de wapens opnamen om de eigen ambities waar te maken. Gelukkig zijn de tijden veranderd (…) We mikken nog welk ne keer noar mekanders ne kop, mo just voor ons ’t amuseren. Willem, we gaan ’t nooit leren!

Aangekomen in Sézanne na een tocht in gevarieerde landschappen. Soms met pittige langgerekte klimpartijtjes. Het stadje heeft heel wat charme maar straalt tegelijkertijd een soort onverschilligheid uit. Het telt welgeteld één café en op mijn vraag naar het waarom vertelde de waard mij dat de ziel uit de stad weg is. Vroeger bakkers, slagers, buurtwinkeltjes in elke straat. Hij snapt het ook niet.