Le temps des cérises

Vanmorgen opgestaan met hoofdpijn. Neen, geen kater. Ook geen zonneslag noch een sluimerende zware verkoudheid. Een ezel stoot zich misschien geen twee keer aan dezelfde steen, het spreekwoord zegt niets over lage dwarsbalken op een zolderkamertje. Een airbnb dit keer die uitblonk in onpraktische en onlogische inrichting. (Dit om mijn eigen lompheid te vergoelijken). Enfin, een Ibuprofen genomen en ik kon weer verder.

Terug op pad naar mijn volgende bestemming. Ik had mezelf al de bedenking gemaakt dat mijn stempelboekje niet vanzelf ingevuld raakt maar dat ik dringend eens moet aankloppen bij de gemeentediensten. Mijn ijver resulteerde vandaag naar tevredenheid in drie stempels. Zonder andere eentje van de gemeente ‘La Bouteille’. Ook hier zeer hartelijk ontvangen geweest door de beambte. Telkens krijg ik de gebruikelijke vragen: vanwaar ik kom en wanneer ik denk aan te komen. En of ik het niet te eenzaam vind om de tocht alleen te doen. Ook ik had mijn vraagje klaar: toch vreemd dat een dorp de naam La Bouteille draagt? Het antwoord was eenvoudig: lang geleden was hier een flessenfabriek (…). Vreemd toch, moest Wevelgem dan niet omgedoopt worden tot, laat ons zeggen, ‘Vlassegem’?

Ik zag hem al van ver. Daar stond hij dan. Ik had er op gehoopt want we zijn het seizoen. Een enorme kerselaar met, wat voor mij belangrijk was, overhangende takken zwaar van de felrode kersen. Ik was al volop aan het smullen toen ik merkte dat hoog in de boom iemand aan het plukken was. Gelukkig had hij me niet gezien zodat ik nog kon vragen of ik er ook wat mocht plukken. ‘Zoveel je wilt !’ was het antwoord. Vandaag ben ik dus met wat vertraging in Plomion aangekomen…

Om nog even terug te komen op de versterkte kerken. Hier in Plomion staat een heel mooi voorbeeld. In de kerk zelf is alles fantastisch gedocumenteerd en is als een museum te bezichtigen. Als je ooit in de buurt bent…