Ik had haar al gezien op de Norte. En over haar unieke Camino-beleving wordt momenteel bewonderend en verwonderend verteld onder de pelgrims. Een ongewone verschijning die respect afdwingt. Vandaag ontmoetten we haar op de afdaling naar de stuwdam van Salime. Ze zat halverwege in de berm met haar hondje, genietend van het mooie panorama op het stuwmeer. We spraken haar aan in het Engels maar al spoedig bleek dat ze van Genk afkomstig is en we dus Nederlands konden praten. Op 2 mei is Murielle van haar thuisstad vertrokken samen met haar hondje (kruising Mechelse herder en Husky), zonder rugzak maar wel met een karretje dat ze voortrok. Daarop onder andere een tentje gebonden. Ze kampeert niet op een camping maar altijd in het wild op een plaats in de natuur, liefst met een mooi uitzicht. Haar nog jonge hondje, ‘Chica’ (betekent ‘meisje’ in het Spaans) is niet aangelijnd maar gehoorzaamt haar onvoorwaardelijk. Een leuk stel om gade te slaan.

Voor de rest was het een wandeldag in de regen. Op de immense afdaling naar de stuwdam was het uitkijken geblazen op de soms glibberige stenen. Klimmen kan lastig zijn maar lange afdalingen zijn evenzeer een uitdaging voor de benen en voetjes. En met de zware rugzakken moet er gepast afgeremd worden, hetgeen ook weer extra energie vergt. Eenmaal aan het stuwmeer moest nog een zestal kilometer geklommen worden naar het stadje Grandas de Salime.