Het zag er een heel tijdje naar uit dat er vandaag een vervolg zou worden gebreid aan de ‘grijze’ tocht van gisteren. Na een zevental kilometer was het opgelucht ademhalen (zowel letterlijk als figuurlijk) bij het opnieuw bereiken van de kust. Je zou van blijdschap meteen een frisse duik willen nemen maar de golven en de bijhorende onderstroom waren van die omvang dat dit idee best een idee bleef,. Té gevaarlijk. De wandeling langs de kustlijn was de perfecte compensatie en richtte onze blik terug op het natuurschoon waar we de komende dagen weer volop van kunnen genieten.

De Camino is een aaneenschakeling van ontmoetingen. Ontmoetingen met steeds weer andere personen die ‘het pad kruisen’. Gelijkgestemden die van overal komen. Het voelt aanvankelijk wat vreemd aan, die vanzelfsprekendheid, onbaatzuchtigheid en openheid. Maar je geraakt eraan verknocht. Het maakt allemaal deel uit van ‘l’Esprit du Chemin’ en de volgers met Camino-ervaring zullen dit ongetwijfeld beamen. Hieronder de tafel van gisterenavond. Wat een verscheidenheid, wat een verhalen ook.

Even de tijd genomen om in Castro Urdiales naar het strand te gaan, nog wat uit te waaien en op de dijk nog van een Estrella (de plaatselijke Stella) te genieten. Tot mijn grote verbazing deden ze hier hun uiterste best om me thuis te laten voelen, aan de naam van het strand te merken.