Neen, ik heb niet een reuzensprong naar Portugal gemaakt zoals de naam misschien kan laten vermoeden. Een eigenaardige naam en daarom vroeg ik hij binnenkomst van de stad aan een toevallige voorbijganger of er soms een connectie met het land Portugal bestond. Hij had er geen verklaring voor maar zei toch dat dit kon geïnterpreteerd worden als ‘klein Portugal’, misschien ooit door zeevaarders zo genoemd (het is een haven aan de zee). Ik nam genoegen met deze uitleg.

Dat was ze dan, ik ben er nu al bijna zeker van, de meest onaantrekkelijke etappe van heel mijn route. Bijna voortdurend laveren door stedelijk gebied en ter afwisseling kennis gemaakt met de industriezones rond Bilbao en aangrenzende steden. Helaas ook heel wat verpauperde wijken. Een noodzakelijk kwaad om morgen terug aan te sluiten met de paden in de natuur. Moet je je voorstellen: ik werd door twee mannen aangesproken met het gebruikelijke ‘Buen Camino’ maar tegelijkertijd raadden ze me af om de officiële weg te nemen. ‘We kennen een mooiere weg, je moet langs daar, en langs daar en daarna naar ginder. Hier is er niets aan, geen mooie weg’. Gewoon een suggestie? Ze klonken bijzonder ernstig en drongen voortdurend aan om af te zien van de voorgeschreven route. Uiteindelijk bedankte ik hen voor hun goedgemeende raad, legde hen uit dat ik mij voorgenomen had nooit van de Weg af te wijken en zette mijn tocht verder. Misschien schaamden ze zich tegenover de pelgrims voor de troosteloze aanblik van hun omgeving.

Ondanks de wat saaie tocht valt hier in Portugalete een stukje Unesco-werelderfgoed te bewonderen. De Viscayabrug, de eerste zweefbrug. Een hangende gondel bracht auto’s en passagiers van de ene naar de andere kant. Ze bevindt zich vlak bij de auberge waar ik momenteel verblijf.