De aangekondigde lastige dagtocht is achter de rug en heeft de verwachtingen ruimschoots waargemaakt. Een eerste heuveltje op en neer tot in Gernika om de spieren al een beetje op te warmen voor wat komen gaat. In die stad nog wat koolhydraten en eiwitten in de vorm van respectievelijk hespbroodjes en soyayoghurt aangekocht en direct geconsumeerd. Bij het verlaten van de stad was het meteen prijs: één langgerekte steile helling naar boven. Een klim van drie uren moet het geweest zijn. Mijn watervoorraad zat er bijna op toen ik boven kwam. Gelukkig was er een kraan met drinkwater. Bij het afdalen vlogen er met regelmaat grote passagiersvliegtuigen laag boven mij. Dat kon maar één ding betekenen, ik nader snel de stad Bilbao. In de albergue aangekomen gooide ik me direct op bed want mijn bobijntje was op.

Toen ik weer ‘pap’ kon zeggen maar naar gewoonte toch liever een stevige pint heb besteld maakte ik mijn plannen voor morgen. Een tiental kilometer rest er nog tot Bilbao. Twee uurtjes stappen, zeg maar. De rest van de dag spendeer ik aan een stadsbezoekje.

Onderweg vandaag werd duidelijk dat ik mij nog altijd in Baskenland bevind. Heel veel graffiti met de roep naar onafhankelijkheid en de vrijlating van de politieke gevangenen. Met de onderdrukking van de Palestijnen is ook Israël vaak kop van jut in de slogans.