Een vermoeiende dag, dat is het minste wat kan gezegd worden over deze zware etappe. Akkoord, ik heb zelf bepaald om vandaag 35 kilometer doorheen berg en dal te stappen. Het weer was ideaal en ik had ‘goede benen’ (niet enkel renners kunnen goede of slechte benen hebben 😉). Het was er hem vooral om te doen om zo efficiënt mogelijk mijn logies te kunnen organiseren. Het is me gelukt en die geruststelling is voor mij belangrijker dan de vermoeidheid.

Het valt mij op dat veel van de deelnemers aan de Camino zestigplussers zijn. Mits een minimum aan voorbereiding, zelfkennis en basisconditie kan iedereen de Weg bewandelen. Heel toevallig zijn in ons groepje Jim, Paul en ikzelf 64 jaar en pas gepensioneerd. De vrijgekomen tijd was natuurlijk de trigger om er geen gras over te laten groeien.

Bij het binnenstappen van Markina staat een heel vreemd kerkje dat gebouwd is rond drie gigantische stenen. Het is me echter niet duidelijk hoe de erediensten er plaats vinden. Wel uniek en zeker sfeervol.