Toch een beetje tijd gevonden om wat neer te pennen. Blijkbaar is de ‘zomerstop’ afgelopen en beginnen auberges, chambres d’hôtes, gîtes d’étappes, kortom, alles waar een bed in past volzet te geraken. We hebben de gewoonte om pas de avond vooraf onze volgende reservatie te maken. Ik vrees dat we deze strategie zullen moeten herzien want twee volle uren nodig gehad om iets te vinden in Ostabat. Maar de voornaamste reden is wel dat in dit kleine dorpje 3 Jacobswegen (waaronder de voie de Vézelay die ik bewandel) samenkomen om dan ’s anderendaags af te sluiten in Saint-Jean Pied de Port (morgen meer daarover) En dit verlengd weekend zal er ook wel voor iets tussen zitten. Enfin, in extremis toch wat gevonden.

Ook langs de wegen is het heel duidelijk dat we hét zenuwcentrum (voor de meesten het vertrekpunt) naderen. Enorme kruisbeelden, toeristische infoborden en mooie stenen markeringen langs de weg. Het liefst was ik al een week verder want het wordt een drukke bedoening de volgende dagen.

Pascal is zijn naam en hij is de particuliere host bij wie wij (Charlesne, Juan en ik) vandaag terecht konden. Denk dat hij rond de zeventig moet zijn. Om te beginnen werden wij als halfgoden ontvangen. Ik ken zijn familienaam niet maar het zou gerust SavoirVivre kunnen zijn. Hoewel hij voor alles alleen staat slaagt hij er in om uit te blinken in al wat hij doet. Dat is althans mijn perceptie na vanavond. Toen wij aankwamen was hij zijn was aan het ophangen. Dan verwelkomde hij ons met een fris biertje en wilde alles weten over onze tocht Daarna prepareerde hij ons een viergangenmenu als een ‘chef de cuisine’, hij serveerde als een maitre d’hotel en schonk in als een sommelier. Bij de voorstelling die je nu van hem gemaakt hebt koppel je de meest eenvoudige en aimabele persoonlijkheid uit je kennissenkring. Dat..is Pascal