Vanmorgen de laatste kilometers afgelegd in de Landes om over te gaan in het departement Pyrénées-Atlantique, het laatste van de zestien departementen waar in doorheen moet. De naam alleen al ruikt naar gebergte en inderdaad, het enige vlakke wat we vanaf nu kunnen verwachten zijn de borden waaruit we straks onze ratatouille zullen eten. Echte kuitenbijters zitten er nog niet bij. Toch een emotioneel momentje voor iemand die te voet vanuit België hierheen is gestapt: op kilometer 24 van vandaag, na een klimpartijtje, zie ik aan de einder de Pyreneeën opduiken. Eerst twijfelde ik nog, zijn ze het werkelijk of zijn het wolken. Nee hoor, het hooggebergte doemt voor mij op. Nog 3 etappes en dan bevind ik mij aan de voet van de natuurlijke grens van Frankrijk en Spanje. Spannend!

Wat mij vooral is opgevallen vandaag zijn de bladeren van de bomen die, nu al! geel of zelfs bruin geworden, in grote getale uit de bomen neerdwarrelen. De droogte natuurlijk. Ook de varens langs de weg zijn voor een deel roestachtig geworden. Het lijkt al herfst te zijn geworden.

Het is eigen aan de Camino. Je leert veel mensen kennen. Meestal zijn die ook te vinden voor een diepgaand gesprekje en zo onstaan er banden van erkenning en herkenning. Op een gegeven moment moet er afscheid genomen worden, zoals vandaag. Hoort er ook bij. Moeilijke en bij wijlen toch wel echt emotionele momenten.

Dan wil ik het zeker nog eens hebben over ons onderkomen van vandaag De stad Orthez stelt de pelgrims een historisch juweeltje ter beschikking. ‘Hotel de la lune’ is de naam. Met alles erop en eraan, wasmachine, droogkast. De volledige ‘garderobe’ is er in gegaan. We kunnen er weer tegen.