Het zit in een klein hoekje. Een onoplettendheid in een vreemde omgeving kan je zomaar de das omdoen. Uit een douche stappen waarvan de draaideur niet volledig open kan, kan je zuur opbreken. Gisterenavond raakte ik klem met mijn voet tussen vloer en douchedeur. Mijn voet was aan het afrollen dus met achillespees naar boven. Hier hoeft geen verdere uitleg bij want iedereen weet dat dit een zeer kwetsbaar lichaamsdeel is (cfr spreekwoord). Mijn geuite krachttermen waren wellicht te horen tot in de kathedraal van Bazas. Ik zag het noodlot al voor mij en ben direct begonnen met massage en tiloefeningen op de tenen. Bang afwachten tot deze morgen. Wandelen deed pijn maar deze ebde gelukkig weg naarmate de kilometers vorderden. Zo zie je maar, goed kijken in de kleine hoekjes.

Door mijn exploot van gisteren heb ik terug aansluiting met tochtgenoten Juan en Adèle. Altijd een intens gelukkig moment. Opletten vanavond want los van elkaar hebben we elk een fles gekocht…(te zwaar voor in de rugzak…)

De weg tussen Barzas en Captieux is een oude spoorwegbedding (zoals er een is tussen Menen en Roeselare). Een lange, rechte weg dus met gelukkig heel wat bomen aan de zijkanten die voor schaduw zorgden. De 18 km waren vlug voorbij. Tijdens deze wandeling zijn we veel mensen tegengekomen uit tegengestelde richting. Zelfs een auto van de dienst preventie, motorrijders die rechtstaand iets leken te zoeken en veel fietsers die allemaal de zijkanten afspeurden. Een dame te paard vroeg of ik geen oudere vrouw had gezien die sinds gisterenmorgen vermist was. Dat was dus de reden van de zoektocht. Ik beloofde haar om ook uit te kijken maar tevergeefs.