Het wifi-wachtwoord van onze chambre d’hôte stond op het papiertje dat onder het tv-toestel lag. Het luidde ‘perruche47′. Een vreemd wachtwoord dachten we, tot we uit het venster van onze slaapkamer keken. Zowat de halve tuin was ingenomen door volières. Hier moest wel een heel grote vogelliefhebber wonen. Leuk al die vogels die voor wat leven in de brouwerij zorgen. En ’s avonds viel alles keurig stil. Raam opengezet want het was nogal warm binnen. Maar dan…bij het eerste ochtendgloren kwam de hele volière wakker met een onvoorstelbaar kabaal. Vlug raam terug dicht maar helaas, van slapen kwam er niets meer in huis.

Hoe langer we door de Dordogne wandelen hoe beter ik de mensen begrijp die hier hun vaste vakantiestek hebben. Gewoon prachtig, verscheiden, rustig en met een uitgebreid wandel- en fietsnetwerk. In de winter is het dan weer het Walhalla voor de jagers, laat de daartoe uitgebreide infrastructuur vermoeden.

PELGRIMSGEDICHT

Onderstaand gedicht kregen we mee uit de refuge ‘l’Esprit du Chemin’. Ik kreeg het ook toegestuurd door één van mijn volgers, Annemie.

Wandelaar, jouw voetstappen
zijn de weg, niets meer
Wandelaar, er is geen weg,
de weg maak je al lopende.

Al lopende maak je de weg
en als je omkijkt,
zie je het spoor,
dat je nooit meer zult
bewandelen.

Wandelaar, er is geen weg,
alleen de rimpelingen
van de zee.

Antonio Machado