Vooreerst een kleine correctie. Ik had het in een vorig bericht over kleine gele pruimpjes. Bij Sylvie in St Astier stonden er twee van die bomen met gigantisch veel vruchten. ‘Mais non! Ce sont pas des prunes! Ce sont des mirabelles! Ja, inderdaad, nu ze het zei. Maar deze naamsverwarring belette niet dat ik me eens goed heb laten gaan (gelukkig zonder gevolg want die vruchtjes hebben de reputatie om de spijsvertering op een ongewenste wijze te stimuleren…).

Opnieuw een tocht doorheen een mooi decor. Vandaag deden de naaldbossen hun intrede. Alweer een specifiek landschap. Het is ook duidelijk dat we ons in het ‘witte’ gedeelte van de regio bevinden. De paden bestonden uit witte kalksteentjes. Mocht de term ‘strade bianche’ nog niet bestaan hebben dan had ik het hier zelf bedacht.

Tijdens de voorbereiding van mijn tocht zag ik maar tegen één ding op. Niet de fysieke inspanning, noch het mogelijk verdwalen, noch het niet op tijd vinden van logement. Maar…honden! Niet de honden aan de leiband of blaffers achter een hekken maar regelrechte agressievelingen die vanop een erf mijn richting komen opgestormd. Ik heb me een ‘dazer’ aangeschaft maar uiteindelijk thuis gelaten omdat deze met 300 gram mijn bagage teveel verzwaarde. Na bijna twee maanden onderweg heb ik het ‘rampscenario’ éénmaal meegemaakt. Een hond met duidelijk onvriendelijke bedoelingen kwam op mij af. Ik had al dikwijls het draaiboek doorgenomen hoe ik zou reageren en deze bleek heel effectief. De wandelstokken gekruist voor mij houden en zorgen dat het dier zich altijd voor mij bevindt. Dus lichaam meedraaien en achteruit wandelend vorderen. Enkele korte, luide snauwen om hem uit zijn momentum te halen en te laten afdruipen. Of dit de volgende keer ook weer lukt? Ik hoop het!