Vandaag ben ik het hart van de Périgord ingestapt. Dit betekent alweer een ander type landschap. De route loopt langs uitgestrekte boomgaarden met appelbomen maar vooral ook walnotenbomen Zij die van gastronomie houden weten dat dit één van de meest vooraanstaande streken in Frankrijk is. Het is ook de regio waar eenden en ganzen gekweekt worden. Dan denken we uiteraard onmiddellijk aan foie-gras, de controversiële lekkernij dat al eeuwen als delicatesse wordt gesavoureerd. Ethisch gezien valt hier wel wat over te zeggen natuurlijk. Maar dan moeten we het zeker nog hebben over de ‘zwarte diamant’ van de keuken, de truffel. Ik bevind mij momenteel in ‘la capitale de la truffe’, Sorges. Ik ben (zoals gewoonlijk) wat vroeg aangekomen op mijn bestemming en had zin in een biertje. Binnengewipt in een plaatselijk café. Werd aangesproken door een tooggast want die wilde alles over mijn tocht weten. Hij trakteerde mij op een biertje en op mijn beurt beloofde ik hem om een kaars aan te steken eens ik ter bestemming was. Zijn dag kon wellicht niet meer stuk toen ik de gastronomische troeven van de streek bejubelde. Hij vertelde alles over de truffel en hoe deze onder de grond opgespoord wordt door varkens, honden en…vliegen (!). Ik had nóg wat tijd over en bracht een bezoek aan het truffelmuseum. Hier kreeg ik een meer gedetailleerde bevestiging van wat Jean-Marc me tussen pot en pint had uiteengezet. Naast de truffel wordt hier ook zeer veel eekhoorntjesbrood gewonnen, ook een zeer gewaardeerde paddenstoel op het bord.

Morgen trek ik naar Perigeux waar ik in de namiddag mijn zoon zal ontmoeten om dan enkele dagen samen de Périgord verder te verkennen.