Vandaag de sprong van een middelgroot provinciestadje naar de grote stad Limoges. Even opgezocht, nr 29 op de lijst van grootste steden in Frankrijk. Het is ook de stad die zijn naam gaf aan de 900 km-lange route van Vézelay naar St Jean Pied de Port (waar de meeste Spaanse routes, camino’s genaamd starten): de Via Lemoviciensis.

Het naderen van een grote stad vanuit het landelijke en de bossen voelt altijd heel speciaal aan. Je hoort eerst het verkeer, dan merk je meer en meer mensen en dan denk je in natuurtermen ‘er moet hier ergens een nest zitten’. Uiteraard weten we op voorhand waar we heen gaan, maar toch, na weken rust voelt het vreemd aan.

Een groter contrast in logement dan de laatste paar dagen bestaat er wellicht niet. Van het sobere, basic ‘hutje’ naar wat voor onze pelgrimsnormen een paleis is. Ik vond een onderkomen in het Diocesaan Centrum’ van Limoges. Een echte doolhof van binnen maar zeer praktisch, uitermate proper en ruimschoots voorzien van sanitair.

In Limoges neem ik ook afscheid van mede-pelgrims die de laatste dagen mijn pad regelmatig hebben gekruist en kilometers hebben meegestapt. Zij zijn nog niet met pensioen en moeten terug aan de slag. Tinneke uit Nederland en Blandine en Isabelle uit Frankrijk

Zoals aangekondigd neem ik morgen een rustdag in Limoges.