Totaal andere weersomstandigheden vandaag. Fris en zwaar bewolkt om de dag te starten. En wat een start dan nog. Als je mooie dingen ziet langs de weg heb je de natuurlijke reflex om er een foto van te nemen. Je wilt immers die ervaring vastleggen, vasthouden en delen. Bij het bekijken achteraf stellen we dan vast: Ah neen, dit kadertje wat wij foto noemen, geeft niet weer hoe ik dit beleefd heb. In die situatie bevond ik mij vanmorgen. De route liep langs de Sédelle, een zijriviertje van de ‘Creuse’. Onbeschrijfelijk mooi en sprookjesachtig. Daarenboven een ideaal oord om te ontspannen, te picknicken en de jonge gasten in het water te laten stoeien.

Onder een voortdurend dreigende hemel de voorziene 25 km afgestapt. Eén keer wat regen gehad maar was van korte duur. Niet meer dan een welgekomen verfrissing was het.

Eindbestemming vandaag was La Souterraine. Ik vond het niet kloppen dat je een stadje met dergelijke naam enkel mits een stevig klimmetje kan bereiken. De herkomst van die naam heb ik dus maar even opgezocht. Deze zou afkomstig zijn van ‘Sosternania’, een ondergrondse Romeinse tempel waarvan nog sporen zichtbaar zijn in de crypte van de kerk. Buiten het weliswaar gezellige centrum is er een desolate omgeving waarvan de helft van de huizen te koop staat.