Bij het verlaten van Nevers viel het me na een vijftal kilometer op dat het landschap vlakker werd. In die mate zelfs dat ik gewoon in Vlaanderen aan het wandelen kon zijn ware het niet van de immer aanwezige bomenconcentraties (die daarom nog geen bos kunnen genoemd xorden). Asfalt-en veldwegen wisselden elkaar af. Op een zeker ogenblik hoorde ik een gezoem maar al snel werd duidelijk dat het geluid van motoren  afkomstig was. Het lawaai steeg in decibels en pas toen ik de wegwijzer naar ´Circuit de Nevers’ in de gaten kreeg werd het me duidelijk waar het om ging. Je kan dit wel eventjes verdragen, zo zijn we wel, maar het gehuil bleef me kilometerslang achtervolgen. Ocharme de inwoners van deze dorpjes. Pas rond 15:00  toen ik al lang ter bestemming was hield het op (of waren de  electrische exemplaren aan de beurt…🙂)

Toen ik vanmorgen  mijn afspraak  voor een verblijf in  de Site  Communal van St Parize-le-Châtel bevestigde drong de gemeentebeambte aan om toch een  bezoekje te brengen aan  hun kerk en vooral de crypte uit de twaalfde eeuw die ´wereldbekend´ is. Ik heb dit dan ook onverwijld gedaan bij mijn aankomst. En inderdaad het bouwwerk is prachtig en in goede staat onderhouden. Het welkomstbord  aan de ingang getuigt van een grote gastvrijheid jegens pelgrims. Met de nabijheid van het race-circuit is het toeristisch namelijk niet erg aantrekkelijk.

Wat fauna betreft: enkel een muskusrat stak enkele meter voor mij waggelend de straat over om dan snel terug in haar poel te verdwijnen.

Aangezien meester Google nog altijd meestapt heb ik de vraag gesteld wat precies het bijvoegsel ‘le châtel’ betekent want na Ervy-le-Châtel is het al de tweede plaatsnaam die eindigt daarmee. Het wil eenvoudig zeggen dat er een burcht of versterking aanwezig is (was).