Ik weet niet of het in België een nieuwsitem is geworden maar vannacht heeft hier een kwalijk onweer huisgehouden. Net buiten de ergste zone maar niettemin bangelijk. Hevige windstoten gepaard met wolkbreuken en bijhorend gedonder. Het bracht bij mijn ‘accueillants’ pijnlijke herinneringen aan de stormravage van 2019 naar boven. Het onweer had dan weer wel voor afkoeling gezorgd. Voor het eerst kon ik een trui verdragen bij mijn vertrek.

Mijn gps kreeg twee dagen verlof want vanaf Bagneux tot in Troyes wandel ik langs het ‘Canal de la Haute Seine’. Mochten er mensen vertrouwd zijn met de eindeloze scheldedijk van Sint Amands naar Branst (Dodentocht), vermenigvuldig dit maal 8. De bomen die ik gisteren hoopte te zien stonden vandaag mooi in het gelid langs beide oevers. Een kanaal waarop sedert 1968 geen schepen meer varen waardoor er een prachtige flora is ontstaan. Ongeveer drie vierden van het heldere water is bedekt met waterlelies die in de knop staan en dus helaas nog niet bloeien. En het wemelt er van de vissen. Een prachtig decor om door te wandelen. Halverwege mijn tocht stond een kleine kantine waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt. Neen het was dit keer geen luchtspiegeling.

Aangekomen bij mijn nieuwe host om 17:30. Ongelooflijk hoe ik keer op keer ervaar welke inspanningen die mensen doen om de pelgrims in de watten te leggen. En wat het wandelen betreft: ze weten heel goed waarover het gaat en geven spontaan hun raadgevingen mee. Ze zijn trouwens ook altijd geïnteresseerd op persoonlijk vlak en doen op hun beurt ook graag hun verhaal.

Slaapwel, morgen naar Troyes!