Vanmorgen een paar kilometer teruggegaan naar Pierry om mijn pakje op te halen. Gisteren was het zondag en toen was het warenhuis dicht. Het is zo dat ik wekelijks een pakje laat opsturen van bij mij thuis. Daarin zit er wat droge voeding, wat oploskoffie in portietjes, papieren zakdoekjes…en zaken die ik nog tekort kom zoals enkele bijkomende wasspelden deze keer. De adressen om af te halen heb ik allemaal gepland en gezien ze minimaal een week bewaard worden heb ik wat marge in mijn etappes. Pakjes open maken brengt toch altijd een beetje kinderlijke verwachting naar boven. Hoewel ik heel goed weet wat er in zit ervaar ik toch nog een beetje spanning. En ja, kijk, vrouw en dochter hebben er nog een kaartje bij gestopt om mij aan te moedigen. Dag goed begonnen.

De tocht aangevat met al een stevig kuitenbijtertje. Een klimmetje naar Chabot Courcourt waar ze de kerk ook niet in het midden hebben gehouden maar temidden in de wijngaarden gedropt. En eenmaal daar worden de inspanningen beloond met een adembenemend uitzicht op Epernay en de talrijke omliggende dorpjes. Was alvast een goede training voor het klimwerk dat me in Spanje te wachten staat. Ook een oefening gehad om mijn regenkledij in korte tijd tevoorschijn te halen. Een kort maar krachtig buitje zorgde hiervoor. Tijd niet opgenomen maar moet zeker beter kunnen. Gelukkig heb ik die routine tot nu nog niet veel nodig gehad. Veel door bossen gewandeld met mooie paden (zoals foto van die holle weg hieronder) maar hier en daar ook met hobbelige ondergrond dat bovendien begroeid is met hoog gras. Een beproeving voor de voeten want je ziet de hobbels niet en verzwikkingen liggen op de loer om hun slag thuis te halen. Hierdoor voelen mijn hielen wat pijnlijk aan vanavond.

Bij aankomst wat tegenslag gehad om logement te vinden. Ik ben eigenlijk aangekomen in Baye maar op de twee adressen die ik had was er niemand thuis. Ik had gisteren gebeld en er werd niet opgenomen. Toch het risico genomen en daar sta je dan. Bovendien waren de batterijen van mijn gsm én mijn powersbank leeg. Ik sprak twee tienerjongens aan die van school kwamen. Bij degene die het shirt van Manchester City droeg liet ik de magische namen Debruyne en Doku vallen en ik was meteen zijn vriend. Zij hielpen mij een ander logement zoeken en spraken een kennis aan om me er naartoe te brengen met de auto want het was vijf kilometer verder. Zo ben ik bij een ouder echtpaar terecht gekomen dat er alles aan doet om het naar mijn zin te maken.