Een zeer aangenaam verblijf achter de rug bij een particuliere host. Dergelijk type logementen bestaat er dus ook langs de route. Meestal zijn dit (ex-)pelgrims die een deel van hun woning low budget ter beschikking stellen aan passanten. Het paspoort om hier gebruik te kunnen van maken is het voorleggen van ‘la credencial’ of het stempelboekje dat bewijst dat je wel degelijk als pelgrim onderweg bent. De dochter des huizes is het huis uit en er was ruimte om een vertrek daartoe in te richten. Zelf hadden ze de Camino del Norte gestapt (later meer hierover). Op verzoek van een buur die niet jong genoeg meer was hebben ze zijn ‘site’ overgenomen. Eenvoudige mensen die ook graag hun verhaal deden, hetzij als kunstenares hetzij als pachter in de wijnbouw. De locatie van dit gebouw is paradijselijk. Oordeel zelf. Op mijn vraag of er geen voedingswinkeltje in het dorp was moesten ze helaas ontkennend antwoorden. Geen nood, spring maar in de auto en we rijden jou naar de ELeclercq, een grootwarenhuis tien kilometer verderop. Prachtmensen…zonder luxe.

Vandaag heb ik wat minder kilometers gestapt omdat ik een dag voor op het schema ben. Door de bossen, rugzijde vanwaar bovenstaande foto werd genomen, het pad naar Hautvillers genomen. Hoewel mijn route toch daarlangs voorzien was, drongen de hosts aan om dit prachtige stadje te bezoeken. En of ze gelijk hadden! Bij dit weer waande je jezelf in de Provence. Het pad ernaartoe was bovendien een met didactische platen voorzien Arboretum.

Wellicht zijn er maar weinig onder ons die al aan een glaasje Dom Perignon genipt hebben. Een peperdure, zoniet de duurste champagne die er bestaat. De naam verwijst naar de monnik die de Méthode Champenoise (productieproces van de Champagne) verfijnd heeft. Hij was tevens hoofd van de abdij van Hautvillers. Hij ligt in het kerkje begraven. Een bezoekje mocht niet ontbreken. Daarna langs minder interessant stedelijk gebied van Epernay naar mijn verblijf in Moussy getrokken.