Een zondag in de Thiérache

Inderdaad, sinds gisteren bevind ik mij in het gebied ‘de Thiérache‘. Die naam was mij eigenlijk onbekend maar ik vrees dat mijn broer hierop zou zeggen: “Mohow kendje gie danie?”. Ik heb namelijk een sterk vermoeden dat hij hier al een aantal keren op reis is geweest. Ik heb hem al herhaaldelijk horen vertellen over ‘les églises fortifiées’ en deze streek staat er bij uitstek om bekend. Versterkte kerken dus die in woelige tijden bescherming boden aan de ganse parochie (dieren inkluis !!). De robuuste torens hadden verschillende verdiepingen. De bovenste was voorbehouden aan vrouwen en kinderen. In de gemeente Lerzy hadden ze voor mij een bankje voor hun kerk voorzien om tijdens mijn picknick te kunnen genieten van hun monument.

Waar er op zondagmorgen in Vlaanderen wielertoeristen uit alle windrichtingen je paden kruisen zijn het hier mountainbikers. Ongelooflijk hoeveel sportievelingen hier de veldweggetjes kiezen. Eén groot verschil: geen enkel terrasje te bespeuren waar de rit nog eens uitvoerig wordt nabesproken bij het nuttigen van schuimige dorstlessers. We kunnen hen nog iets leren, Yves..en Kjell.

En dan wordt het namiddag. Precies alsof op een afgesproken signaal alle activiteit stilvalt en iedereen zich voor de rest van de dag terugtrekt achter zijn vier muren. Geen levende ziel meer op straat..Geen gezelschap meer tot ik Sorbais, mijn volgende halte, bereikte.