Over de schreve

Voor vandaag hadden ze zeer warm weer voorspeld en daarom was ik graag vroeg vertrokken. Ik zat echter zonder proviand en moest tot 8:30 wachten tot de supermarkt open was. Aan de ingang hangt een notaatje dat je rugzakken en dergelijke aan het onthaal moet achterlaten. Een vlotte winkeldame:”Donnez-moi votre sac à dos, je vais le garder derrière le comptoir”. Vlugger gezegd dan gedaan want ze kreeg er geen beweging in. Met de hulp van een collega werd de rugzak dan achter de balie ‘gesleurd’. Inkopen gedaan en dan terug op weg. Bij het verlaten van Péronnes was ik gecharmeerd door een bijzonder mooi jachthaventje.

Het werd een dagtocht langs de oevers van de Schelde. Mooi maar wel een beetje eentonig op de duur. Totdat een fietser naast mij kwam rijden en erg geïntereseerd vroeg waar ik heen stapte. Hij was ongeveer mijn leeftijd en zijn interesse hield duidelijk verband met de schelp die ik op mijn rugzak draag. Hij had namelijk ook al stukken van de Camino gelopen en vertelde mij in geuren en kleuren zijn wedervaren. Er ontspon zich een aangename conversatie en bijna ongemerkt staken we samen de grens met Frankrijk over. Zijn echtgenote was onlangs overleden en hij was vast van plan om zijn huis open te stellen voor voorbijtrekkende pelgrims. We namen afscheid toen we zijn dorp passeerden. Zo ervoer ik voor de eerste keer de spontane verbondenheid onder de Peregrino’s

Intussen was het ook middag geworden en werd het steeds warmer en warmer. Mijn passen werden hierdoor lomer waardoor mijn tempo aanzienlijk zakte. Buiten het mooie stadje Condé-sur-l’Escaut, met vele historische gebouwen en vestingen en enkele kleine dorpjes werd het vooral een tocht langs de Schelde-oevers.